Het Aeolus Fonds steunt initiatieven die een bijdrage leveren aan een duurzame samenleving, met name op het snijvlak van ecologische (milieu, landschap) en sociale aspecten. Als we schrijven over duurzaamheid dan richten we ons meestal op het milieu en onze leefsituatie.

In dit stuk wil ik een andere invalshoek aansnijden. Ik wil de nadruk leggen op de sociale kant: wijzelf als mens. Waar duurzaamheid begint in ons denken, in ons beleven, in onszelf…

Naast secretaris van de Stichting Aeolus Fonds ben ik werkzaam als trainer/coach bij het bureau IVT, Integratieve Veranderings Trajecten. Dit bureau ben ik in 1992 begonnen.

De uitgangspunten van IVT hebben alles met duurzaamheid te maken. Onze stelling is dat duurzaamheid begint bij ‘kunnen leven vanuit jezelf’.

Velen die bij ons een individueel traject volgen zijn dit ‘leven vanuit jezelf’ kwijt. Ze leven niet, maar zijn aan het overleven. Ze doen wat van hen gevraagd wordt, meestal nog meer dan dat. Ze werken vaak veel en hard, zo hard, dat de energie in henzelf opraakt en het licht van binnen dreigt uit te gaan.

Dit is HET signaal om abrupt stil te staan en een weg te zoeken om op een andere manier met jezelf om te gaan. Deze weg begint met naar jezelf te kijken en stil te staan bij jezelf. ‘Wat ben ik aan het doen?’ ‘Ik ben het vertrouwen kwijt in mezelf’. ‘Ik ben mezelf kwijt.’ ‘Hoe vind ik mezelf weer terug?’

‘Op zoek gaan naar jezelf’ is een indrukwekkend proces. In dit proces kom je verschillende kanten van jezelf tegen. Je ziet de mooie kant, vol energie en warmte, die je vanuit de vanzelfsprekendheid zo gewoon vindt, dat je er niet of nauwelijks aandacht aan besteedt. Je gaat er automatisch mee om en hebt, niet of nauwelijks besef, welke energiebron je in jezelf ter beschikking hebt. Je ziet ook de minder mooie, lelijke kant, waarin duidelijk wordt dat je niet doet wat je wil doen en jezelf op pijnlijke wijze opzij zet of uitholt. Je bent een weg ingeslagen waarop je niet meer kunt stoppen. Het voelt als vastzitten in een eigen gevangenis, vaak in een kleine benauwde ruimte, waar het verstikkend en verkrampt voelt. Alle energie is hier zo goed als verdwenen. Het leven is eruit, zo lijkt het. Het lijkt dat je de vicieuze cirkel waarin je leeft niet kan doorbreken.
Lijkt…. Want …

Gisteren stond ik stil met een groepje van negen mensen die zichzelf, zes maanden geleden, kwijt waren. Ze hadden weinig of geen energie meer en zochten de koers in hun leven. Nu, na zes maanden vertellen ze het volgende.

De rust is eindelijk in mij teruggekeerd
Koerszoeken heeft mij leren voelen en begrijpen
Waarom ik IK mag zijn!

Ik heb een nieuw baan gevonden
En tevens veel over mezelf geleerd

Ik heb het contact met mijzelf weer terug gevonden
Ik neem vastberadenheid en rust mee.
Ik kan uit mezelf gaan en naar mezelf kijken op afstand
Wat bijzonder is dat

Ik kwam mezelf halen
Ik heb mezelf gevonden
Ik loop met mezelf onder de arm weg, ik mag er zijn!

Ik kwam met veel pijn en verdriet
En dacht wat kunnen ze daar mee doen?
Zij niets, ik veel, ik heb mijzelf weer gevonden!

Ik ben dichter bij mijn gevoel gekomen
En heb innerlijke rust en vertrouwen gevonden
Hiermee ga ik nu de wereld in.

De opbrengst van een koerszoekentraject gaat over sociale duurzaamheid.
Iedere keer ontroert het mij als iemand zichzelf weer vindt. Het  raakt mij diep. Dat het mogelijk is om jezelf weer te vinden. Daar gaat  het om bij duurzaamheid.

Als je voelt dat het belangrijkste is om de energie in jezelf te laten branden, echt te leven, dat is de belangrijkste voorwaarde om te werken aan een duurzame samenleving. Wat in het klein begint kan verder groeien. Niets is minder waar(d)!

Gerda de Leeuw
voorjaar 2008